فکر می کنه نمی دونم , اما من

 بازی هاشو خیلی وقته یاد گرفتم...

نمی دونم چرا چیزی نگفت؟

مرد گفتنش نبود

سفرت به خیر...

همه لحظه هایت را خوانده ام و پیشگویی کرده ام

تمام خوشی هایت را به تصویر کشیده ام

یک لحطه هم تنها نبوده ای...

مرا دیدی؟؟؟

سفر اما...به خیر

فروردین ۸۷...باورم نمیشه این همه اتفاق واسه ام افتاده باشه...

رفتن به مشهد که هر چی بگم ازش بازم کمه...عمل لثه هام......مهمونی شنبه...دزدیده شدن کیفم در حالی که بر عکس همیشه خالی بود....درست شدن انتقالیم...

به قول ... خدا هنوز دوسم داره...

چه اعتراف تلخیه... انگار رسیدم ته خط ...وقت خلاصی از همه است...

آی دنیا بیزارم ازت...

برف...جاده...ماشین...تو...

یعنی میشه یه روز من از اینا سیر شم؟؟؟

همه ی هستی من آیه ی تاریکیست

که ترا در خود تکرار کنان

به سحرگاه شکفتنها و رستن های ابدی خواهد برد

من در این آیه ترا آه کشیدم، آه

من در این آیه ترا

به درخت و آب و آتش پیوند زدم

.........

زندگی شاید آن لحظه ی مسدودیست

که نگاه من ، در نی نی چشمان تو خود را ویران میسازد

و در این حسی است

که من آن را به ادراک ماه و با دریافت ظلمت خواهم آمیخت

در اتاقی که به اندازه ی یک تنهائیست

دل من

که به اندازه ی یک عشقست

به بهانه های ساده ی خوشبختی خود مینگرد

به زوال زیبای گلها در گلدان

به نهالی که تو در باغچه ی خانه مان کاشته ای

و به آواز قناری ها

که به اندازه ی یک پنجره می خوانند

آه ....

سهم من اینست

سهم من اینست

سهم من،

آسمانست که آویختن پرده ای آنرا از من میگیرد

سهم من پائین رفتن از یک پله ی متروکست

و به چیزی در پوسیدگی و غربت واصل گشتن

سهم من گردش حزن آلودی در باغ خاطره هاست

و در اندوه صدائی جان دادن که به من میگوید:

«دستهایت را

دوست میدارم»

دستهایم را در باغچه میکارم

سبز خواهم شد، میدانم، میدانم، میدانم

و پرستوها در گودی انگشتان جوهریم

تخم خواهند گذاشت

گوشواری به دو گوشم می آویزم

از دو گیلاس سرخ همزاد

و به ناخن هایم برگ گل کوکب می چسبانم

کوچه ای هست که در آنجا

پسرانی که به من عاشق بودند، هنوز

با همان موهای درهم و گردن های باریک و پاهای لاغر

به تبسم های معصوم دخترکی می اندیشند که یکشب او را

باد با خود برد

کوچه ای هست که قلب من آنرا

از محله های کودکیم دزدیده ست

سفر حجمی در خط زمان

و به حجمی خط خشک زمان را آبستن کردن

حجمی از تصویری آگاه

که ز مهمانی یک آینه بر میگردد

و بدینسانست

که کسی میمیرد

و کسی میماند

هیچ صیادی در جوی حقیری که به گودالی میریزد، مرواریدی

 صید نخواهد کرد...